ԱԶԳ ԻՄ ՏԱՌԱՊԱԾ. (բանաստեղծություն)

ԱԶԳ ԻՄ ՏԱՌԱՊԱԾ

Դարերի խորքից, դարերին հենված'

Գնում է անվերջ' ազգն իմ տառապած,

Որպես մի նավակ առանց արագաստ'

Լողում է անվերջ' ազգն իմ տառապած:

Արյան գետերով, փշոտ դաշտերով,

Նույնիսկ մահվան մեջ լույս, կյանք տեսնելով,

Երկնքում արծիվ, ցամաքում առյուծ'

Ուղի է կերտում ազգն իմ տառապած:

Ա'խ ինչեր, ինչեր, ինչեր չե'ն տեսել'

Խորիմաստ, թաղծոտ հայերի աչքեր'

Էլ պարսկական սուր, էլ թուրքի դաշույն,

Ամռան մեջ ձմեռ, գարնան մեջ աշուն:

Պատմության անիվն, որքան պտտվել'

միշտ նույն փոսում է կանգառը գտել,

Արևի լույսից դարերով զրկված'

Խաչտ քեզ կանթեղ' ազգ իմ տառապած:

Քո գլխին ուժգին պայթյուն որոտաց,

Ամեն հայ զավակ մի բեկոր դարձած'

Մնաց աշխարհում' անտեր, որբացած'

Ողբացիր անձայն' ազգ իմ տառապած:

Ազգ իմ տառապած, բայց և փառապանծ,

Ազգ իմ մահացած, բայց կենդանացած,

Ազգ իմ մոխրացած, բայց փյունիկ դարձած,

Ազգ իմ որբացած, բայց մորտ գտած:

Դեռ որքան, որքան պիտի դու քայլես

Այս սև ամպերի մթին քողի տակ,

Եվ որքան պիտի վշտերտ մաղես'

Մաղով այս կյանքի' անպոչ ու անտակ:

Որքան մասնիկներ դեռ պիտի պոկվեն'

Քո մի բուռ դարձած տկար պատկերց,

Որքան արցունքներ դեռ պիտի թափվեն'

Քո արյունոտված, թաղծոտ աչքերից:

Մենք ենք մեր լույսը, հույսն ու ապագան,

Մենք պիտի վառենք կանթեղը մեր տան,

Մենք զավակներն ենք' հայրերի հաղթած,

Մի բռունցք դարձիր' ազգ իմ տառապած:

Թող ապագայում զավակները մեր,

Երբեք չտեսնեն արցունք ու հարված,

Թող էլ ոչ մի հայ չդառնա անտեր

Եվ չասի երբեք' " ազգ իմ տառապած":

Հայ ազգի զավակ

#Հասարակական